image curtecy: http://www.gammonindia.com/aos_tep_bridges.

ಕಿಟಕಿಯ ಕಡೆಯಿಂದ ಬೀಸುವ ಚಳಿಗಾಳಿಗೆ ಕಬ್ಬಿಣವೂ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಯಾಗಿತ್ತು. `ಏನು ಚಳಿ ದೇವ್ರೆ’ ಅಂತ ಗೊಣಗುತ್ತ ತಣ್ಣಗಿನ ರೈಲಿನ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸೀಟ್‌ ಮೇಲೆ ಮಲಗಲಾರದೇ ತುಕ್ರ ಎದ್ದು ಕುಳಿತುಕೊಂಡ. ಕಿಸೆಯಿಂದ ಬೆಲ್ಟ್‌ ತುಂಡಾಗಿರುವ ಟೈಟಾನ್‌ ಕಂಪನಿಯ ವಾಚ್‌ ತೆರೆದು ಗಂಟೆ ನೋಡಿಕೊಂಡ. ಇನ್ನೂ ಆರೂವರೆಯಷ್ಟೇ. ಏಳುವರೆಗೆ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್‌ಗೆ ತಲುಪುವುದಾಗಿ ಆತನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಜನ ಹೇಗೆ ಬದುಕುತ್ತಾರಪ್ಪ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ರೈಲಿನ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಒಂದು ಬೀಡಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿದ. ಒಳಗೆ ಹೊಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ಮೈ ಒಂದಿಷ್ಟು ಬಿಸಿಯಾಗಿ ಹಾಯೆನಿಸಿತ್ತು. `ಸಾಬ್‌ ಬೀಡಿ’ ಅಂತ ಮುದುಕನೊಬ್ಬ ಇವನ ಪಕ್ಕ

curtecy: http://images2.just-landed.com/

`ಅಂತು ಕೊನೆಗೂ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಬಿಟ್ರಿ’ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಾಕೆ ಈಗಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಕಮಲಮ್ಮನಿಗೆ ನೆನಪಾಯಿತು. ಸರಿಯಾದ ಪಂಚಾಗ ಇರುವ ಮನೆಯೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕೆಂದು ಅದೆಷ್ಟು ವರ್ಷದಿಂದ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೊಟ್ಟೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಣ ಕೂಡಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಕಾಲ ಕೂಡಿ ಬರಲು ಅದೆಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳು ಬೇಕಾಯಿತು. ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಣ ಸಂಗ್ರಹವಾದಗ ಯಾವುದಾದರೂ ಕಷ್ಟಗಳು ಎದುರಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರ ಆರೋಗ್ಯ, ಮಕ್ಕಳ ಓದು, ತೋಟ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಒಂದೆರಡಲ್ಲ.

ಸ್ವಂತ ಮನೆ ಕಟ್ಟೋಕೆ ತಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಗದಿದ್ದರೂ ಮಕ್ಕಳ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯಾದರೂ ನೆರವೇರಿತಲ್ಲ. ಅಂತ ಸಮಧಾನದಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿ ಕೂಡಿಟ್ಟ 70 ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಯನ್ನು ಮಗನ ಕೈಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಅಂತು ಕೆಲವು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಟೇರಸಿ ಮನೆಯೊಂದು ರೆಡಿಯಾಗಿತ್ತು. ಕಮಲಮ್ಮ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ಬಾಗಿಲಿನ ಎರಡು ಕಿಟಕಿಯ ಹಿಂದಿನ ಮನೆ ಪುಟ್ಟದಾಗಿದ್ದರೂ ಏನೋ ತಂಪು ತಂಪಾಗಿತ್ತು. ಆ ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತರೆ ಎಲ್ಲ ನೋವು ಸುಸ್ತು ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಈ ಹೊಸ ಮನೆ ಎಲ್ಲ ಸುಖ, ನೆಮ್ಮದಿಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಂತೆ ಭಾಸವಾಗತೊಡಗಿದೆ.